Anna Dúfa vaknaði kl. 3 í nótt og vildi fá að drekka. Pabbi hennar bauð henni vatn og hún gargaði sig hása af móðgun. Ég var því rekin fram í stofu svo pabbi hennar gæti róað hana niður og eftir ca. kortér (sem mér fannst líða álíka hægt og klukkutími) var hún orðin róleg aftur og sofnaði svo rétt fyrir kl. 4. Og þau bæði reyndar feðginin. En ég? Sofnaði ég?? NEI! Ég gerði allt mögulegt til að bæði þreyta mig og láta tímann líða; tók úr þvottavélinni og hengdi upp, fékk mér óskaplega lekkerar hnetusmákökur og mjólk, las ca. 2 tímarit spjaldanna á milli en aldrei kom helvítið hann Óli Lokbrá með töfradraumaduftið sitt til að strá yfir augnlokin á mér. Það endaði með því að ég drattaðist aftur inn í rúm kl. ca. 6 þegar Hjörtur fór á fætur og þá loksins sofnaði ég með músina við hliðina á mér. Og var ég hress þegar hún vakti mig kl. 7.15? Ekkert mjög. Er ég hress núna yfir lestri á greinum um bakteríur í skólpi? Ekkert mjög. Thank God fyrir þessa snjöllu uppfinningu sem verkalýðsforingjarnir í old days fundu upp, helgina. Ég held ég fari bara heim á eftir og sofi fram á mánudag... zzz
|